De wereld door mijn lenzen

Parende Futen

2012-03-03T22:07:00.000+01:00

Dansende Futen

Bovenstaande foto heb ik vorig jaar gemaakt en dit jaar wilde ik graag het gehele ritueel vastleggen.

Het baltskleed van de fuut is duidelijk herkenbaar aan de prachtige nek- en hoofdtooi.

Die van het mannetje is net iets groter en fraaier dan die van het wijfje.

Dit jaar begon de balts al er vroeg, want ik zag al futen in hun zomerkleed in januari.

Verliefde futen zijn van behoorlijke afstand al herkenbaar aan hun opgewonden kwekkende geluid.

Een eerste teken dat de lente in de lucht hangt.

Het begint met elkaar het hof maken door het verenkleed op te poetsen en elkaar te verleiden

met het schudden van de kop.

Dit kan dagen zo doorgaan.

Het afsluitstuk van de balts is de dans.

Dit jaar was het licht te slecht om het echt mooi op de foto te krijgen, daarom nogmaals

een foto van vorig jaar.

De futen duiken onder water en pakken waterplantjes van de bodem.

Als ze weer boven water komen, met de waterplantjes in de snavel, beginnen de futen aan de dans.

Ze komen helemaal uit het water en staand zwaaien ze met de koppen langs elkaar.

Na zo'n 15 seconden is het voorbij en dan zal blijken of het vrouwtje het mannetje accepteert.

Is dit inderdaad het geval, dan wordt er een mooie plek uitgezocht voor de bouw van het paringsnest.

Zowel het mannetje als het vrouwtje slepen takjes en waterplantjes naar het liefdesnest.

Ondertussen gaat het baltsen gewoon door, maar wel in een veel lagere versnelling.

Het huwelijksbed ligt voor de rechterfuut.

Het wijfje geeft aan wanneer er gepaard kan worden.

Ze klimt op het paringsnest

Het mannetje zwemt er omheen en wacht tot hij mag paren.

Nu is het wachten tot het vrouwtje languit gaat liggen.......

Als het mannetje dan twijfelt, moedigt het vrouwtje hem nog even aan.

Ze komt nogmaals omhoog om hem te laten zien dat hij toch echt aan de gang mag.

Hij neemt een kleine aanloop.........

en springt luid schreeuwend op het vrouwtje en de kopveren worden opgezet.

Hier het beeld van voren. Helaas zit er altijd wel een rietstengel in de weg.

Na een circa tien seconden is het gedaan en je zou verwachten dat het mannetje zich

gewoon achteruit in het water terug laat zakken.

Maar ipv dat, loopt hij over het vrouwtje heen en gebruikt de nek en kop als

een soort loopplank om aan de voorkant in het water te glijden.

Dit gaat een paar dagen zo door en als het eenmaal zover is, wordt er op een andere

plek het echte en veel stevigere nest gebouwd.

Een prachtig paringsritueel om te zien.

De paring van de wilde eend daarentegen.............

Tsja, dat gaat er toch iets ruiger aan toe.

Tot de volgende keer,

René

Het Goudhaantje

2012-02-23T00:07:00.001+01:00

Goudhaantje

Ik heb gemerkt dat Blogger de resolutie van de foto's verlaagd heeft.

Om de foto's in een hogere resolutie (dus betere kwaliteit) te bekijken:

De foto aanklikken, zodat deze zich in een nieuw scherm opent.

Allereerst een huishoudelijke mededeling: Ik heb de woordverificatie verwijderd voor het

achterlaten van een reactie. Stomvervelend en een onnodig monster.

Een tijdje terug kwam ik op een plek waar meerdere goudhaantjes rondvlogen.

Een heel lastig vogeltje om goed op de foto te krijgen. Vorig jaar heb ik het goudhaantje

mooi op de foto kunnen zetten, maar het kan altijd beter.

Helaas viel het licht een beetje tegen en met een lens van 2 kilo fotograferen met 1/160 valt niet mee.

Gelukkig heeft mijn nieuwe lens stabilisatie, waarmee je nog iets kunt winnen.

Al snel hoor ik het piepende geluid van de goudhaantjes, maar wat zijn ze toch bewegelijk.

Veel, heel veel, missers zie ik op mijn schermpje.

Gelukkig komen ze regelmatig uit de dekking van de takken en heel soms zitten ze eventjes stil.

Weer net het koppie niet lekker scherp.

Eerdaags met een zonnetje nog maar eens proberen.

Onderweg kom ik een roek tegen die zoekt naar insekten in de grond.

Roek

Nu ik toch in de buurt ben, besluit ik om even bij het waterralletje te gaan kijken.

Daar aangekomen is de waterral flink op zoek naar eten.

Ook al heb ik vele foto's van deze vogel, kan ik het toch niet laten om de

camera weer uit de rugzak te halen en rustig te gaan zitten.

Waterral

Sluipend door het riet zoekt hij naar prooidieren.

De waterral is zo op zijn gemak, dat ik alle tijd heb om hem te fotograferen.

Het is een prachtig vogeltje, dat eigenlijk alleen maar opvalt door zijn oranje/rode snavel.

Voordat ik er erg in heb, staan er al weer zo'n honderd foto's op mijn kaartje.

Wat een uitzoekwerk is dat toch weer iedere keer.

Ik berg de camera maar snel op en blijf nog even naar de waterral kijken.

Maar juist op dat moment beginnen 2 waterhoentjes te vechten met de waterral.

Het arme beestje weet niet waar hij het moet zoeken en rent heen en weer.

Gauw de camera weer gepakt, maar de voorstelling is al weer voorbij.

Dan maar even een foto van een waterhoen.

Waterhoen

Tot de volgende keer,

René

Roerdomp en Dodaars

2012-02-12T23:21:00.004+01:00

Dodaars

Tsja, vogelfotografie is regelmatig afzien.

Lig je dan languit op een steigertje, in de vers gevallen sneeuw.

Geen thermootje aan en de handschoenen liggen nog in de auto.

Maar als je dan op je display kijkt naar dit kleine watervogeltje, dan krijg je het vanzelf warm.

Nou ja, warm...........

Zondagmiddag, het sneeuwt, wat moet je dan doen?

Nog even gauw 2 uurtjes op pad met de camera.

In de verte zie ik 2 dodaarsen in een stukje ijsvrij water.

Direct zie ik dat ze onder een steigertje door moeten om bij een groter stuk water te komen.

Langzaam loop ik de steiger op en ga op mijn buik liggen.

Dan hoop je maar dat ze niet onder water gaan en 10 meter verder weer bovenkomen.

Maar deze dodaars vindt het te koud om onder water te gaan en zet zijn veren uit om warm te blijven.

Dan begint het ook nog te regenen.

Maar als er zo'n klein donsballetje op je af komt drijven, heb je er geen erg in dat je zeiknat wordt.

Een wandelaar met hond maakt een einde aan de sessie en ik loop snel naar de auto.

Al een paar dagen probeer ik de roerdomp te vinden.

Lastige rakkers om te spotten als ze in het riet staan.

Roerdomp

Je kunt er zo een paar keer langslopen, want ze gaan helemaal op in hun omgeving.

Maar als je echt naar ze op zoek bent, zie je ze bij de minste geringste beweging.

Dan hoeven ze alleen maar even de kop in te trekken.

Ook de roerdomp heeft het zwaar op dit moment. Te weinig wakken om nog te kunnen vissen.

Gelukkig zal het ijs nu snel verdwijnen, voordat er veel slachtoffers gaan vallen onder de vogels.

Tot de volgende keer,

René

Dagje Oostvaardersplassen

2012-02-11T14:27:00.000+01:00

Houtsnip

In eerste instantie was het plan om een dagje naar de AWD te gaan, maar het werd

de Oostvaarderplassen. Yvonne was ook van de partij en voor haar was het

fotograferen van baardmannetjes de grote wens.

Uiteraard hebben we deze niet gezien, maar alleen maar gehoord.

Dan valt er voor de rest nog genoeg te zien, maar het geluk zat ons deze dag niet mee.

Achteraf gezien was het AWD misschien toch een betere keuze geweest.

Het plan was om eerst een roerdomp te fotograferen.

Maar deze liet zich niet zien op de beoogde locatie.

Wel een paartje waterrallen die gebruik maakten van de wakken om hun maaltje bij elkaar te vissen.

Ze trokken zich weinig aan van onze aanwezigheid.

Zodra het een beetje dreigend was, verscholen ze zich in een gat in de sneeuw.

Maar het duurde nooit lang voor ze weer tevoorschijn kwamen

om rustig verder naar eten te zoeken.

Omdat de roerdomp zich niet liet zien en de snippen ook niet te vinden waren, besloten we

om richting de baardmannen te gaan.

Edelhert hinde

Op een dijkje stond deze hinde van het zonnetje te genieten.

Helaas lieten de baardmannen zich niet zien. Alleen een paar rietgorzen zaten op de rietpluimen.

Na twee uur speuren en alleen het geluid van de baardmannen gehoord te hebben, besloten we richting

Zeewolde te gaan om de roofvogels te bekijken.

Helaas liep het daar ook niet zoals gepland, want ze bleven net te ver weg voor mooie foto's.

Buizerd

Blauwe Kiekendief

Roofvogels zat in de omgeving, maar nooit echt lekker dichtbij.

Dus de volgende plek maar opzoeken. De lepelaarhut.

Maar als je onderweg nog een buizerd op een verkeersbord tegenkomt, dan pik je die wel even mee.

In de lepelaarhut aangekomen, bleken er mensen aan het werk te zijn,

Dus alleen maar een witte lege vlakte.

Tsja, na zo'n dag kan je zoiets verwachten.

Hoewel de "vangst" wat tegen viel, was het een hele gezellige dag.

Von wil nog graag de zonsondergang op het Markermeer fotograferen en ik besluit richting

huis te gaan.

Onderweg kom ik gelukkig nog een prachtige houtsnip tegen.

Toch een mooie foto-afsluiting van de dag.

Bij deze even iedereen bedankt voor de hele leuke reacties bij mijn vorige blog.

De reacties verwoorden precies de gedachten die ik bij de foto's van de baardmannen had.

Tot de volgende keer,

René

Baardmannen, snippen en edelherten

2012-02-05T21:55:00.000+01:00

Baardmannetje

Vandaag ging ik met een speciaal doel op stap. De zeearend en de visarend waren het doel.

Maar de uitgekozen locatie heb ik nooit bereikt, want er was op de weg er naar toe zoveel te zien,

dat de tijd omvloog. Toen de rook opgetrokken was, wist ik al dat het vandaag niet meer beter kon

en ben maar gauw naar huis gegaan.

De Oostvaardersplassen was het doelgebied. Rijdens langs kleine slootjes speur ik naar kleine wakjes.

De laatste voedselgebieden voor vele vogels.

Al snel had ik beet.

Watersnip

De snippen vertrouwen erg op hun schutkleur.

Tsja, in de sneeuw is dat nou niet het slimst.

Nog geen 100 meter verder weer een klein stukje open water.

Ook hier een watersnip.

De watersnip is een vogel die je bijna nooit ziet vanwege zijn schutkleur.

Maar in de sneeuw valt hij erg op en ik schat dat ik er zo'n 25 gezien heb in twee uurtjes.

Maar niet alleen watersnippen vallen op. Mijn oog valt bij een ander klein stroompje op drie

bruine vogels. Weer watersnippen denk ik, maar als ik beter kijk zie ik dat het houtsnippen zijn.

Houtsnippen en watersnippen lijken erg op elkaar, maar het makkelijkst zijn ze te herkennen aan de

strepen op de kop. Die van de waternip lopen in de lengte van de kop en van de houtsnip in de breedte.

Ik wacht een tijdje, maar ze komen niet dichterbij.

Een vierde houtsnip (een vrouwtje) zit op de kant en denkt dat niemand haar kan zien.

Je kunt goed merken dat de dieren met dit weer minder schuw zijn en vooral aan eten denken.

Een ree trekt zich van niets en niemand iets aan en doet zich te goed aan het laatste gras.

Ook de edelherten laten zich makkelijk fotograferen.

Door de bomen heen zag ik een klein roedel lopen. Ik ben een stukje verder gelopen, omdat daar een open stuk is. Dan is het even wachten tot ze uit de dekking komen, maar 9 van de 10 keer is dit wel

de beste manier om herten te fotograferen.

Eerst twee grote herten

Daarna de hindes en de jonge mannen.

In de verte een vos

Onderweg vele soorten vogels in de sneeuw.

Roodborst

Spreeuw

Vink

Dan ben je al super tevreden met zo'n oogst, maar dan wordt het eigenlijk alleen maar beter.

Ik hoor een paar rietgorzen en loop er net zolang achteraan tot ze op het goede plekje gaan zitten.

Rietgors (vrouw)

Helaas kreeg ik het mannetje niet mooi op de foto.

Dan hoor ik het gekwetter van baardmannen.

Zou het vandaag lukken?

Een foto van een baardman op een rietpluim?

Het grote voordeel van dit weer is dat je aan de andere kant van de rietkragen kunt komen,

door over het ijs te lopen.

Al snel heb ik ze in de gaten, maar ze zitten nog niet waar ik ze graag wil hebben.

Na een half uurtje geduldig wachten, nemen ze de gewenste plekken in.

Ditmaal een dansje op het ijs als ik de resultaten bekijk!

Ik hoef amper te croppen en de kleuren spatten van mijn schermpje af.

Dan wordt ik ook nog verrast met een vrouwtje, die op 2 meter afstand komt eten.

Vrouwtje van de Baardman

Na deze topmomenten had ik geen behoefte meer aan het hopen op een zeearend of visarend.

Dus snel koud en voldaan de auto in.

Maar als je dan nog een hinde op een mooie plek ziet staan, moet je toch nog even het laatste plaatje maken.

Een erg lang blog deze keer, maar ja.....

Tot de volgende keer,

René

De Waterral

2012-02-02T22:41:00.000+01:00

Waterral

Nu er weer ijs ligt is het een stuk makkelijker om bepaalde soorten vogels te fotograferen.

Helaas krijgen de vogels honger en verliezen daardoor een stuk van hun schuwheid.

Vluchten kost de dieren een hoop energie en daarom is het belangrijk om met dit soort weer

de dieren niet op te jagen. Rustig ergens gaan zitten en dan hebben ze snel genoeg

door dat ze niets van je te duchten hebben.

Vandaag probeer ik om de waterral op het ijs te fotograferen.

Ik ga rustig zitten en al snel hebben de vogels maling aan mijn aanwezigheid.

Zoals deze meeuw:

Kokmeeuw

Of dit waterhoentje die in het ijs wat te eten zoekt.

Waterhoen

Ook deze halsbandparkiet eet van het ijs.

Ik heb een tijdje zitten rommelen met de belichting hier, want ik wilde zowel de parkiet

als het spiegelbeeld mooi op de foto krijgen.

De foto, zoals hierboven, is natuurlijk rijp voor de vuilnisbak, want de vogel is hopeloos overbelicht.

Het grappige echter vond ik dat het spiegelbeeld op het ijs wel de juiste kleuren laat

zien met deze belichting.

Maar ja, ik zat nog steeds te wachten op de waterral en die liet zich mooi niet zien of horen.

Ondertussen zie ik 2 mensen aankomen met een grote tas.

De vele reigers worden direct onrustig en ik kan zien dat het bekenden zijn van de vogels.

Ik geloof mijn ogen niet, als ik zie dat ze vele dode ééndagskuikens aan de reigers gaan voeren.

Blauwe Reiger

Het is een heel raar gezicht om die gele bolletjes opgeslokt te zien worden, maar toch beter

dan dat ze in de hakmachine verdwijnen.

Toch wel triest dat ze haantjes niet kunnen gebruiken en dat ze dan maar afgemaakt worden.

De reigers zijn er blij mee en de meeuwen hopen dat er iets voor hun overblijft.

Maar de kuikentjes worden in 1 keer naar binnen geschrokt.

De kokmeeuw ziet de bui al hangen, vandaag geen kip voor mij!

En de meeuw geeft het maar op......

Dan laat de waterral zich zien.

Eerst een beetje verlegen, maar al snel steekt hij het ijs over.

Eerst redeljk rustig, maar toch ......

Voelt de waterral zich niet helemaal op zijn gemak en hij trekt een sprint naar het veilige riet.

De waterral verdwijnt in het riet en laat zich niet meer zien.

Prachtig al dat ijs, maar voor de vogels is het toch echt een ramp.

Ik hoop maar dat de ijsvogeltjes het overleven.

Tot de volgende keer,

René

Een nieuwe lens.

2012-01-30T00:44:00.001+01:00

De Vuurgoudhaan

Al een tijdje liep ik met idee om een nieuwe betere lens te kopen.

Ik was heel tevreden met mijn oude sigma 50-500mm lens, maar als dat ding scherpstelt

is het net of je koffiebonen aan het malen bent.

De keuze was een G-lens van Sony, de 70-400mm, of de allernieuwste sigma 50-500 met HSM en OS.

De sony is in principe de beste van de 2, maar de range aan millimeters van de sigma bevallen mij meer.

Ook wordt de scherpte over de totale range van de sigma als erg goed beoordeelt.

Het nadeel t.o.v. de sony is dat de sigma minder lichtsterk is.

Dus was het afwachten op een mooi buitenkansje en die kwam via Ebay.

Een spiksplinternieuwe sigma 50-500 met HSM en OS uit Australië.

Zo'n koopje krijg ik echt nooit meer.

En wat doe je als je een nieuwe lens hebt?

Juist! Uitproberen.

Om dit echt goed te doen, ben ik de polder ingegaan om vluchtbeelden van roofvogels te maken.

Blauwe Kiekendief (vrouw)

Helaas zaten de roofvogels erg ver weg, maar het resultaat valt mij niet tegen.

Geluidloos scherpstellen is een verademing, alleen de OS is even wennen.

Met steadyshot had ik een mooi stilstaand beeld, maar nu beweegt het een beetje.

Ach, dat went wel.

De kiekendief glijdt langzaam boven het oppervlak op zoek naar muizen.

Wanneer er eentje gespot wordt, blijft hij even stilhangen en stort zich dan op de prooi.

Zo wordt een strook land van circa 50 meter lengte afgespeurd.

Geen prooi? Dan vliegt de kiekendief met een ruime bocht naar het beginpunt en begint overnieuw.

Op die manier kun je met een beetje geduld aardig inschatten waar ze uitkomen.

Je moet alleen het geluk hebben dat ze dichtbij komen.

Buiten de kiekendieven, waren er ook meerdere buizerds, torenvalken en een ruigpootbuizerd op jacht.

Buizerd

Een flinke crop van een ruigpootbuizerd.

Hier goed te herkennen aan de gevederde poten.

Helaas bleef deze op grote afstand.

Daarna nog snel even naar de nonnetjes.

Maar ook die bleven (te) ver weg.

Mannetjes links, vrouwtje rechts.

Tijdens het wachten op het dichterbij komen van de nonnetjes, hoorde ik ee bekend geluid.

Goudhaantjes!

Groot was mijn verrassing dat ik vuurgoudhaantjes zag. Een buitenkansje, maar wat zijn

ze snel en bewegelijk.

Eerdaags nog maar eens proberen om ze mooi vrij voor de lens te krijgen.

Een leuk nieuw speeltje, maar het is wel even wennen.

Tot de volgende keer,

René

De Buidelmees

2012-01-27T21:23:00.001+01:00

De Buidelmees

Zo'n 2 maanden terug ging ik op pad om buidelmezen te fotograferen in een polder bij Oegstgeest.

Helaas bleken ze net verdwenen te zijn en was het dus wachten op een nieuwe kans.

Vorige week deed die kans zich voor, dus erg vroeg uit de veren en snel naar de bewuste plek.

Bij aankomst zag ik er direct al eentje in het riet zitten. Maar ja, net te donker en ook nog

op een rottige plek.

Dit was het resultaat:

Niet echt ideaal, maar ik hoorde meerdere buidelmezen om mij heen en dacht dat ik wel meer en betere

kansen zou krijgen. Tsja, dom natuurlijk.

Ik liet deze mees dus achter en wandelde verder, het zonnetje kwam erbij en ik was zo gefocuust

op de buidelmezen, dat ik een paar mooie platen van baardmannen liet lopen.

Foutje nummer2!

Uiteraard heb ik nog maar 1 buidelmees gezien die dag.

Die bleef exact 3 seconden half verscholen zitten.

Dit was het resultaat::

En daarna geen buidelmees meer gezien.

Vandaag had ik wat tijd vrij en ging ik voor de herkansing.

In Nederland komen 8 soorten mezen voor.

De ene is algemener dan de ander en sommige zie je bijna nooit.

De meest algemene mees in Nederland is zonder twijfel de Koolmees.

Goede tweede is zijn kleinere broertje de Pimpelmees.

Dat zijn de 2 soorten die iedereen wel herkend en ook regelmatig ziet in de tuin of in de vrije natuur.

Ook de Staartmees is een mees die regelmatig te zien is en komt voor mij op de 3de plaats.

In de winter wordt Nederland zo nu en dan aangedaan door een ander soort staartmees

uit het hoge noorden. De witkoppige- en de witkopstaartmees worden gezien als

zeldzame wintergasten. Vaak zie je ze in groepen gewone staartmezen.

Toevallig had ik ze afgelopen winter in mijn tuin.

De witkoppigestaartmees zit op de voorgrond en de echte witkopstaartmees op de achtergrond.

De volgende mezen zie je niet vaak in de stad.

In naaldbossen kun je de Kuifmees tegenkomen.

Voor mij de mooiste van alle mezensoorten.

Dan zijn er nog de glanskopmees en de matkopmees.

Deze twee lijken heel erg op elkaar, maar de naam zegt het al.

Het kapje op hun hoofd verschilt van glans.

Toch valt het niet mee om ze te herkennen en ik hoop dat ik het goed heb, met onderstaande foto's.

Matkopmees

Glanskopmees

Als laatste van de algemeen voorkomende mezen in Nederland:

De Zwarte Mees

Deze lijkt veel op de koolmees maar mist duidelijk de gele borst en buik.

Het is ook geen mees die je niet zo snel tegenkomt.

Maar de echte jackpot uit de mezenfamilie is de Buidelmees.

Er zijn maar een paar broedparen in Nederland en is zeker in mijn ogen de zeldzaamste

mees in ons land. Het favoriete eten van de buidelmees is het zaad van de sigaren

die langs de waterkant staan.

Buidelmees

Eindelijk heb ik hem te pakken.

De aanhouder wint iedere keer weer. In dit geval zaten er 3 buidelmezen in de sigaren.

Achteraf gezien had ik nog mazzel, want ik had de autofocus op single staan.

Tsja en dan is het eenmaal gelukt en wat doe je dan?

EEN DANSJE!!!! en heel hard YES roepen.

Weer een streepje op het lijstje.

Ik kan niet wachten op mijn grootste wenssoort dit voorjaar......

Tot de volgende keer,

René

Nog even dit: Mijn oudste dochter (12 jaar) heeft eindelijk weer een paar prachtige tekeningen

op haar blog geplaatst. Ik weet nog steeds niet van wie ze het heeft.

http://www.my-art-for-you.blogspot.com/

Fotograferen op een begraafplaats

2012-01-15T20:49:00.001+01:00

Steenuil

Fotograferen op bergraafplaatsen??

Als ik mensen wel eens vertel dat ik foto's maak op begraafplaatsen, kijken ze mij meestal meewarig aan.

Welke idioot gaat nu voor z'n plezier naar een begraafplaats?

Nou, ik kan het iedereen die natuurfoto's maakt aanraden.

Een begraafplaats is altijd een oase van rust en groen, zeker in een drukke stad als Amsterdam.

Want wat maakt het nou zo'n ideale plek?

Het is er rustig, wordt goed onderhouden en er is een prachtige flora.

Oude, grote statige bomen bieden plaats aan allerlei soorten vogels.

Tegenwoordig dumpen mensen ook nog eens regelmatig konijntjes op deze plekken.

Zielig voor de huiskonijntjes, maar ze trekken roofvogels als havik en buizerd aan.

Vele soorten zangvogeltjes en bosvogeltjes tref je er aan.

Zoals:

Koolmees

Staartmees

Pimpelmees

Boomkruiper

Maar ook roodborsten, boomklevers, vinken, goudhaantjes en appelvinken kom ik tegen.

Uiteraard vindt je er vele kraaiachtigen, zoals de Vlaamse Gaai.

Vlaamse Gaai

In bad met een merel als voyeur

Grote bonte specht

Koperwiek

Ook eekhoorns zijn veelvuldig te zien op deze rustplekken.

Groene specht tussen de grafstenen

De volgende foto is van vorig jaar.

Tussen een aantal koperwieken een pestvogel.

Pestvogel

Bij het fotograferen van de groene specht, zag ik vanuit mijn ooghoek iets groters langsvliegen.

Toen ik omkeek dacht ik een uil te zien.

Snel de groene specht achtergelaten (zonde) en achter de vogel aan.

Ik wist waar hij ongeveer naartoe was gevlogen, maar het was even zoeken.

Daar zat hij: Een Steenuiltje!

Die was ik nog niet tegen gekomen op de begraafplaats.

Hij zit een beetje rot, net achter een paar kleine takjes.

Ik schuifel rustig heen en weer om het beste plekje te vinden voor een onbelemmerd uitzicht.

Echt ideaal is het nergens en nu laat de zon ook verstek gaan.

Ik hoop dat hij op een ander plekje gaat zitten, maar hij blijft lekker zitten.

En dan begint hij mij ook nog gluiperig uit te lachen ;-)

Heel raar gezicht zo met die mondvormige veren onder zijn snavel.

Echt een aanrader om eens een oude begraafplaats te bezoeken met een fototoestel.

Je moet alleen rekening houden met rouwende bezoekers en niet over de graven heen wandelen.

Tot de volgende keer,

René

Alle eendjes zwemmen ..............

2012-01-13T00:00:00.001+01:00

Smient

Afgelopen woensdag had ik eindelijk, sinds anderhalve maand, weer eens de tijd om een

dagje te fotograferen. Dagenlang zag de voorspelling er goed uit.

De planning was om 's ochtends nonnetjes te fotograferen en 's middags roofvogels.

Maar ja, 's ochtends was het zwaar bewolkt en regenachtig en 's middags zat ik met een lekke band

bij de Kwik-Fit. Balen!

Aangekomen op de plek waar de nonnetjes zitten, had ik al snel door dat het niet zou lukken.

Zwaar overbelichten om het slechte licht te compenseren en dan blijft er te weinig

sluitertijd over om een goede foto te maken.

Toen het een klein beetje opklaarde, waren de nonnen terug naar het klooster.

Ik heb ze niet meer gezien.

Tsja, dan ga je maar fotograferen wat er wel vlak voor je lens komt.

En als je aan het water zit, dan zie je .........

Eenden.

Krakeend (man)

Wilde eend (man)

Wilde eend

Wilde eend (vrouw)

Kuifeend (man)

Twee kibbelende kuifeendvrouwen

Komt mij zeer bekend voor ;-)

Smient (man)

Echtpaar Smient

En als je dan moet overbelichten, is het lastig om het wit onder controle te houden.

Zo'n klein stukje wit is dan snel uitgebeten en dan krijg je een wit gat in de eend.

Tafeleend

Als laatste 2 vreemde eenden in de bijt

Meerkoet

Grauwe Gans

Het nadeel van het fotograferen op een vaste plek is, dat je veel foto's hebt met dezelfde omgeving of

dezelfde aanwezige attributen.

Het voordeel is dat dieren aan je aanwezigheid wennen en hun schuwheid verliezen.

Tsja, was er niet iemand die zei: "Ieder nadeel heb z'n voordeel"?

Tot de volgende keer,

René

Mooiste foto's 2011. Deel II

2011-12-27T23:13:00.000+01:00

De Zeearend

Yvonne van http://incantoimages.blogspot.com/ had het leuke idee, dat iedere blogger op het eind van het jaar een blog maakt met daarin per maand de mooiste foto.

Een heel leuk idee, maar helaas kan ik daar niet aan meedoen. Ik kan gewoon niet kiezen!

Daarom doe ik het, heel eigenwijs, op de wijze zoals ik het al eerder heb gedaan.

Dus volgen hier mijn topmomenten van de laatste 6 maanden van 2011.

Voor de eerste 6 maanden kun je hier kijken: http://dewerelddoormijnlenzen.blogspot.com/2011/08/mooiste-fotos-2011-deel-i.html

Nogmaals, de titel mooiste foto’s dekt niet helemaal de lading.

Ik heb deze titel gekozen, omdat ze voor mij mooi zijn.

De foto hoeft dus niet technisch perfect te zijn om in aanmerking te komen, maar kan hier ook staan omdat het mij veel moeite heeft gekost om hem te maken of het kan een bijzonder moment zijn.

Juli 2011

2de jaars Zeearend

Huismus

Jonge Ooievaars

Reegeit

Visdiefje

Augustus 2011

Bijeneter

Buizerd

Een braakbak uitspugende ijsvogel

Paapje

Rietgors

Vleermuis

Boomvalk

Icarus Blauwtje

September 2011

Appelvink

Dodaars

Burlend Edelhert

Lepelende hindes

Edelhert

Baardman

Kuifeend

Kuifmees

Watersnip

Oktober 2011

Baardman

Kuifaalscholver

Roodkeelduiker

Watersnip

Torenvalk

Velduil

Waterhoen

Zeekoet

November 2011

Brilduiker

Hop

Koereiger

Kwak

Ransuil

Middelste Zaagbek

Waterral

December 2011

Meerkoet

Pimpelmees

Kraanvogel (foto gemaakt in november, maar geplaatst in december)

Tot de volgende keer,

René

De IJsvogel, het hele jaar door.

2011-12-25T00:10:00.000+01:00

De IJsvogel

13 maart 2011

Afgelopen jaar heb ik veel tijd doorgebracht bij de ijsvogels.

In de regio Amsterdam ken ik 4 plekken waar de ijsvogels nestelen en op 1 van die plekken

is het mogelijk om op een paar meter afstand van het nest de ijsvogels te observeren.

Door het jaar heen heb ik honderden foto's gemaakt van vele ijsvogels .

Om het leven van de ijsvogel in beeld te brengen, wil ik er een apart blog aan wijden.

De enige momenten die ik nog niet vast heb kunnen leggen, zijn de paring en een ijsvogel die

in het water duikt. Het eerste moment is niet gelukt omdat ik in de paartijd te weinig tijd had en

voor de vismomenten is mijn lens gewoon te langzaam.

Dat moet maar in 2012 gaan gebeuren.

Hier volgt een fotoverslag van het leven van de ijsvogel.

2 januari 2011

Op 2 januari kom ik deze ijsvogel tegen aan de achterkant van een molen.

Het water in Nederland is al een tijd bedekt met ijs, maar door het warme water uit de molen

blijft er een stukje water ijsvrij, waar deze ijsvogel zijn leven aan te danken heeft.

Want ondanks zijn naam is ijs levensbedreigend voor de ijsvogel.

13 maart 2011

Medio maart begint het mannelijke ijsvogeltje een nest te graven.

Op de foto kun je de zandkorrels nog aan zijn snavel zien plakken.

Een nest wordt gegraven in kleiachtig grond aan de waterkant of in de klomp aarde tussen de wortels van een omgevallen boom aan de waterkant.

Het nest bestaat uit een nestgang met aan het einde van deze gang een nestholte, waarin

2 tot 4 eieren worden gelegd.

IJsvogelnest

13 maart 2011

Ook tijdens het graven blijft de ijsvogel opletten.

Hier kwam een roofvogel overvliegen.

11 april 2011

Het mannetje maakt een zo mooi mogelijk nest en hoopt dan maar dat een vrouwtje het nest

mooi genoeg vindt. Tijdens het graven moet het verenkleed wel onderhouden worden.

De veren worden dan ook eindeloos gepoetst.

Medio april is de baltstijd. Het vrouwtje bekijkt het nest en als het bevalt mag het mannetje

het vrouwtje proberen te verleiden. Het mannetje vangt een visje en voert dit aan het vrouwtje.

Als het vrouwtje het visje accepteert, is dat het teken dat er gepaard mag worden.

Het vrouwtje legt 2 tot 4 eieren en het duurt circa 21 dagen tot deze uitkomen.

13 april 2011

Het vrouwtje kruipt uit het nest

De jongen worden na het uitkomen ongeveer 3 weken in het nest gevoerd.

Naar mate het moment van uitvliegen dichterbij komt, worden de door de ouders

aangevoerde vissen steeds groter.

21 mei 2011

De specifieke houding van een vissende ijsvogel.

De jongen zijn op dit moment circa 10 dagen uit het ei en hebben de hele dag honger.

De kleine vuilnisbakjes krijgen van beide ouders constant vis.

Hier hoort het mannetje het vrouwtje aankomen en dat kun je direct aan zijn houding zien.

Aan de manier waarop hij het visje in de bek heeft, kun je zien dat het niet voor hem zelf is.

Het visje gaat altijd met de kop als eerst naar binnen. Op die manier kunnen bv de stekeltjes

van een stekelbaars niet in de keel vast blijven zitten.

21 mei 2011

Beide ouders (vrouwtje op de achtergrond) vliegen af en aan met vis.

2 juni 2011 Hemelvaartsdag

Als de jongen groot genoeg zijn om uit te vliegen, gaan de ouders niet meer met visjes het nest in.

Op die manier moeten de jongen wel naar buiten komen.

Uit dit nest komen 2 kleine gezonde ijsvogeltjes tevoorschijn.

2 juni 2011

Jonge ijsvogels zijn duidelijk te onderscheiden van volwassen vogels.

De borstveren zijn roestkleurig ipv oranje, de pootjes zijn grauw ipv oranje en de snavel is een stuk korter.

Ze blijven maar 1 of hooguit 2 dagen in de buurt van het nest, waarna ze weggebracht worden

naar visrijk water door de ouders.

Net uit het nest worden ze nog een paar keer gevoerd door de ouders.

De vis wordt helemaal naar binnen gestouwd.

Ondertussen worden er vliegoefeningen gedaan en de vleugelspieren worden getraind.

Op dezelfde dag komen ook de jongen uit op een andere plek in Amsterdam.

Daar komen drie jonge ijsvogels het nest uit.

Twee zoeken de beschutting bij elkaar.

Nummer 3 zit achteraf en ziet er erg gehavend uit.

De ouders hebben eindelijk weer een beetje tijd voor zichzelf en ipv vis naar de jongen te brengen,

kunnen ze zelf weer rustig eten. Onverteerbare resten van de vis worden dmv een braakbal uitgespuugd.

10 juni 2011

Direct na het uitvliegen begint het hele circus opnieuw.

Soms begint de nieuwe balts al voordat de jongen het nest uit zijn.

Medio juli is het volgende broedsel uitgekomen en moeten de ouders weer flink aan het werk.

15 juli 2011

Het vrouwtje is weer druk bezig om te jongen te voeren.

Helaas vliegen ze uit tijdens mijn vakantie.

Het gebeurt regelmatig dat er nog een derde nest uitkomt in september.

Ondanks 2 strenge winters achter elkaar, lijkt de ijsvogelpopulatie in Nederland te groeien.

Ik kom ze in ieder geval overal tegen.

Zoals in de lepelaarsplassen

17 juli 2011

En misschien wel de meest gefotografeerde jonge ijsvogel in Nederland

23 september 2011

Met een buiging vanuit een vogelkijkhut in de OVP.

Hopelijk wordt het voor de ijsvogel niet zo'n hele strenge winter.

Dan kunnen we komend jaar weer volop genieten van het mooiste vogeltje van Nederland.

Vanaf deze plek wil ik iedereen hele fijne kerstdagen en een fotorijk nieuwjaar toewensen.

Tot de volgende keer,

René

Altijd op zoek naar mooie plekjes

2011-12-12T16:17:00.002+01:00

Pimpelmees

Eindelijk weer eens tijd om een paar uurtjes te fotograferen na de drukke sinterklaastijd.

Ik had gezien dat er een aantal buidelmezen gesignaleerd waren in Zuid-Holland.

Dat is de enige Nederlandse mezensoort die ik nog mis en heb deze

dan ook heel hoog op mijn lijstje staan.

Maar ja, de buidelmees is niet zo'n heel algemeen vogeltje, dus was het wachten

op het juiste moment. Door drukte kon ik niet eerder die richting op en met lede ogen

zag ik het aantal waarnemingen minder worden en had ik al het idee dat ik voor niets zou gaan.

Aangekomen op de plek hoop ik op het beste.

De buidelmees is gek op het zaad van de lisdodde.

Dus let ik goed op of ik op plekken de pluisjes door de lucht zie vliegen.

Na iets meer dan een uur zie ik inderdaad de pluisjes in het rond vliegen op een meter of 20 afstand.

Snel er naar toe en ja, ik zie een vogeltje aan de achterkant op de lisdode.

Wat een mazzel denk ik!

Groot is de teleurstelling als ik het blauwe petje van de pimplemees zie.

Leuk natuurlijk, maar hier ben ik niet vroeg voor opgestaan.

Ik loop nog een uurtje rond en zie van alles opvliegen of wegvliegen.

Watersnippen, waterral, sperwer, zilverreiger en ook een roerdomp, maar mooi geen buidelmees.

Wel een gebied om nog eens terug te gaan.

Nu ik nog tijd over heb, besluit ik om richting huis te gaan en daar op zoek te gaan naar mooie plekjes.

In een gebied waar ik regelmatig kom, sla ik eens een ander paadje in en kom op een

fantastische plek uit. Rustig begeef ik me naar de waterkant en kan daar beschut gaan zitten.

Al snel begrijp ik dat ik op een topplek zit.

Watervogels en zangvogels hebben mij geheel niet in de gaten en komen heel dichtbij.

Meerkoet

Kraai

Koolmees

En als toetje komt er nog een waterral langszwemmen.

Een prachtige nieuw plek en wordt ongetwijfeld vervolgd ;-)

Nog een foto van een tijdje terug.

Kraanvogel

Helaas de enige goede foto uit een hele serie, maar wel eentje waar ik erg blij mee ben.

Tot de volgende keer,

René

De Hop

2011-11-24T20:59:00.001+01:00

Hop

Een wenssoort van mij om te fotograferen was de Hop.

Deze vogel komt sporadisch voor in Nederland, dus de kans dat je hem

een keertje tegenkomt is niet zo groot.

Afgelopen zomer was er eentje bij mij bijna om de hoek neergestreken.

Maar ja, als je dan net op vakantie bent, dan heb je toch wel even flink de pee in.

Dus als er weer eens een melding is van een hop, dan gaan bij mij de alarmbellen rinkelen.

En ja hoor, niet ver bij mijn huis vandaan is een hop gesignaleerd.

De eerste keer dat ik op zoek ging kon ik de hop niet vinden en nam aan dat de

vogel weer vertrokken was.

Maar niets was minder waar. Dus nogmaals op pad.

Nu had ik wel geluk.

Hoog in een boom zie ik de specifieke vorm van de hop.

Eindelijk, maar ja, hij zit toch wel erg ver en erg hoog.

Snel een stukje omlopen en gelukkig blijft hij zitten.

Nou ja, gelukkig, hij zit toch wel heel erg hoog.

Of de hop het hoort en hij vliegt naar een geknotte wilg op een meter of 10 afstand.

De hop eet o.a. insekten en begint de gaten in de wilg te onderzoeken.

Helaas is hij een beetje ongedurig en vertrekt.

Op een voor mij onbereikbare plek, landt de hop weer en ik hoop dat hij nog terug komt

op een mooi plekje.

Maar het licht wordt steeds minder en er zit niets anders op dan richting huis te gaan.

Dit is een wel hele dikke streep op mijn lijstje.

Yes!

Tot de volgende keer,

René

Brouchure: Tijdelijke Natuur

2011-11-22T14:55:00.001+01:00

Regelmatig krijg ik verzoekjes van mensen die graag een foto van mij willen gebruiken.
Sommigen om een aquarel of schilderij te maken, anderen om deze te gebruiken in een werkstuk.

Meestal vraag ik of ik het eindresultaat mag zien en het ziet er in sommige gevallen heel mooi uit.

Mijn dochter kwam ook op het idee om een foto van een ijsvogel te gebruiken om er een schilderij van te maken.

De orginele foto

Het resultaat na 2 uur schilderen

Vorige maand werd er een foto van mij gebruikt als illustratie bij een krantenartikel.

De Keep

Voor wie het leuk vindt, is hier de link naar het artikel in de streekkrant:

Streekkrant de Kempen

Maar een tijdje terug kreeg ik wel een heel leuk verzoek.
Twee studentes van de Hogeschool van Hall Larenstein in Velp wilde een foto van een zingende blauwborst gebruiken voor een studieproject.

Blauwborst

Deze twee dames doen de studie tuin- en landschapsarchitectuur en hadden een vrije opdracht.
Ze hebben een brouchure gemaakt over tijdelijke natuur.
Het eindproduct is een heel interessant document geworden, waaruit onverwachtte conclusies worden getrokken. Onverwacht, maar zeker niet onlogisch.

Iedereen leest wel eens stukken in de krant, dat bouwprojecten vertraagd worden omdat er plotseling een zeldzaam plantje of bedreigde diersoort roet in het eten gooit.
In de brouchure wordt hierop ingegaan en eigenlijk hele simpele oplossingen aangedragen.
Ik kan iedereen aanraden om het door te kijken, want het is niet alleen interessant voor beleidsbepalers en projectontwikkelaars, maar ook voor natuurliefhebbers die van struinen houden.

Ik heb het PDF-document online gezet en is met deze link op te halen:
brochure PDF
(het kan een minuutje duren voordat het pdf-bestand geladen is)

Overigens hebben de dames een 8 voor dit project gekregen.
Meer dan verdiend is mijn mening en bij deze gefeliciteerd met dit mooie cijfer en de prachtige brouchure.

Tot de volgende keer,

René

De Ransuil

2011-11-19T21:27:00.002+01:00

De Ransuil

Begin van dit jaar kon ik vlakbij mijn werk een groepje ransuilen fotograferen.

Omdat ik niet helemaal tevreden was met het resultaat, wilde ik graag voor een herkansing gaan.

Ik wist al een tijdje dat er een grote groep ransuilen zat in een paar bomen niet ver bij mij vandaan.

Het was even wachten tot het een beetje behoorlijk weer was en de

vooruitzichten voor de zaterdagochtend waren zodanig dat ik vroeg in de auto zat.

Aangekomen op de bewuste plek, was al snel duidelijk waar de roestplek van de uilen stond.

Maar niet alle uilen zaten in 1 boom. Her en der zaten uilen in verschillende bomen en dan is het

even uitzoeken waar ze een beetje vrij zitten.

In totaal telde ik 15 ransuilen.

De meeste zittten op lastige plekken, want er zijn wel heel erg veel kale takjes.

En als er dan eentje een beetje vrij zit, blijkt dat ze toch wel erg slaperig zijn.

De meeste zitten in elkaar gedoken. Vochtig van de ochtendmist, duiken ze in elkaar

en zetten hun veren op, zodat ze lekker warm blijven.

Ik loop rustig rond de boom om de juiste plek te vinden en ik merk dat de uilen ietsje actiever worden.

Echt bang om ze te verstoren ben ik niet, want de vogels zijn gewend aan mensen.

Zelfs van langslopende honden hebben ze geen enkele last.

Maar ik zoek naar de vrijzittende uil, met zijn dieporanje ogen open gesperd.

Deze komt aardig in de buurt, maar nog net even teveel bladeren en takjes.

Het probleem met ransuilen is dat ze vaak hoog in de boom zitten en daardoor

krijg je van die onderaf foto's.

Bijna..........

De eerste foto van het blog kon ik hierna maken.

Hehe, gelukt!

Omdat ik nog wat tijd overhad, ben ik even gaan kijken bij de ijsvogeltjes.

Onderweg kom ik deze buizerd tegen.

Ik laat de auto langzaam tot stilstand komen, open het raam en.......

dan blijft de buizerd natuurlijk niet zitten.

Prachtige vogel.

Terwijl ik de buizerd nakijk, hoor ik het tikken van een specht.

Grote Bonte Specht

Aangekomen op mijn ijsvogelplek, hoor ik direct al dat er 1 in de buurt is.

Na een tijdje komt de ijsvogel op een mooi plekje zitten.

IJsvogel

Het vrouwtje gaat heerlijk in het zonnetje zitten.

Na een minuut of 10 heeft ze er genoeg van en verdwijnt richting de visplekken.

Ik hoop dat de ijsvogels goed de winter doorkomen, zodat ik volgend voorjaar weer vaak kan

genieten van de mooiste vogel van Nederland.

Tot de volgende keer,

René

De Koereiger

2011-11-13T22:31:00.000+01:00

De Koereiger

Kwak

Deze was ik vergeten te plaatsen in het vorige blog.

Nadat ik de kwak gefotografeerd had, wilde ik ook graag een andere zeldzame reiger fotograferen.

De koereiger stond al een tijdje op mijn lijstje en de laatste weken werd regelmatig

melding gemaakt van een koereiger op een vaste plek niet zo gek ver bij mij vandaan.

Aangekomen op de plek zag ik al snel een groepje zilverreigers.

In die groep viel direct op, dat er een kleiner exemplaar tussen zat.

Maar een zilverreiger is lastig te benaderen, dus ik moest goed kijken hoe ik dichterbij kon komen

zonder op te vallen.

Maar dat was vergeefse moeite, want ze hadden mij snel in de gaten en waren direct vertrokken.

Behalve............ de koereiger.

Die bleef rustig zitten en liet zich wonderwel goed benaderen.

De koereiger komt tegenwoordig steeds meer voor in Nederland, maar hem regelmatig kunnen zien zal

nog wel een aantal jaren duren.

De koereiger dankt zijn naam aan de wijze waarop hij aan zijn eten komt.

Hij houdt zich vaak op bij grazend vee.

Het vee zorgt ervoor dat muizen, kikkers en dergelijke opschrikken en daardoor in beweging komen.

De koereiger is er dan als de kippen bij om ze naar binnen te werken.

Helaas blijft hij in de boom zitten, zodat een portretje op ooghoogte er niet in zit.

Ik zeg de koereiger gedag en hij zwaait even terug.

Brikduiker

Bij een plasje zie ik een aantal wintergasten.

Rustig zittend op een bruggetje wacht ik af of de vogels dichterbij komen.

Een brutale brilduiker komt dichterbij en laat ook zien waarom hij zo heet.

Hij duikt onder water en zwemt naar de bodem, waar hij tussen de stenen zijn eten zoekt.

Prachtig om te zien hoe hij onder water beweegt.

Twee aalscholvers landen dichtbij en blijven wonder boven wonder rustig zitten.

Een ander wintergast komt nu ook dichterbij, want het wordt inmiddels gezellig druk bij het bruggetje.

Middelste zaagbek

De zaagbek zwemt rustig langs, maar vertrouwt de boel toch niet helemaal en maakt zich

toch maar gauw uit de voeten.

Tijd om op te stappen en onderweg naar de auto kom ik nog een bijzondere vogel tegen.

Raaf

Ik dacht eerst een grote zwarte kraai te zien, maar toen hij zich liet horen wist ik zeker dat het een raaf was.

Toch ook geen alledaagse ontmoeting en een mooie afsluiting.

Tot de volgende keer,

René

De Waterral en de Kwak

2011-11-05T00:33:00.000+01:00

Kwak

De afgelopen twee dagen was ik in de gelegenheid om af en toe een paar uurtjes erop uit te trekken.

Maar dat houdt wel in, dat ik dicht bij huis moest blijven.

Maar ook in hartje Amsterdam is meer dan genoeg te zien.

Te beginnen met de Waterral

De Waterral

(natuur anno 2011)

Deze foto is genomen terwijl het zwaar bewolkt was.

De waterral is een zeer lastig te spotten vogel. Erg schuw en een fantastische schutkleur.

Hij houdt zich voornamelijk op in het riet en komt maar sporadisch tevoorschijn.

Doordat het zwaar bewolkt was heb ik te weinig sluitertijd om een scherpe foto te maken.

Maar ik vind deze toch erg mooi vanwege de weerspiegeling.

De volgende dag met zonnig weer nog even snel langs dezelfde plek.

Maar dan gaat hij natuurlijk niet op een mooie plek zitten.

Het duurde even voor ik wist waar hij zat, maar aan zijn specifieke geluid kon ik wel

snel de rietkraag vinden waar hij zich in schuil hield.

Eindelijk kwam hij even tevoorschijn.

Met het zonlicht komen ook de kleuren van de vogel mooier uit.

Vooral de rode ogen en oranje snavel springen eruit.

Prachtig zo in het zonnetje, maar zo zonde dat hij achter het riet blijft staan.

Gelukkig komt hij ook nog even mooi vol in beeld.

Bij een kort bezoekje aan een prachtige plek in Amsterdam kom ik plotseling iets heel

unieks tegen. Soms heb je gewoon van dat soort momenten.

Blauwe Reiger

Terwijl ik deze reiger fotografeer, hoor ik een bekend geluid.

Hé, dat is een kwak!

Ik loop de kant van het geluid op en moet even zoeken, maar dan zie ik een jonge kwak in de boom.

Jonge kwak

Deze vogel heet zo, vanwege het geluid dat hij voortbrengt.

Hij zegt gewoon "Kwak".

Maar dan wel heel hard.

Maar ik hoor het geluid ook van een ander kant en daar blijkt een volwassen vogel te zitten.

Volkomen onverwacht en het is nog geen eens 5 december.

Rustig wacht ik af en hoop dat ze uit de dekking komen.

Door het fotograferen van vogels heb ik geleerd, dat wanneer je rustig stil blijft wachten

en gaat zitten, de vogels snel aan je gewend raken en hun angst kwijt raken.

Het enige wat je niet moet doen is snel bewegen en heen en weer gaan lopen.

De jonge kwak komt als eerste tevoorschijn.

Hij trekt zich nergens iets van aan en blijft op z'n dooie akkertje op 1 poot staan.

Ik ben de volwassen kwak even uit het oog verloren, maar opeens zit ook hij op een prachtige plek.

Ik bekijk ondertussen de foto's op mijn display en begin te twijfelen.

Aan de snavel te zien is dit een andere vogel dan degene die ik in de dekking zag?

Ik blijf heen en weer switchen tussen de verschillende foto's en ben er inmiddels zeker van.

Er moet er nog eentje zijn!

Of de duvel ermee speelt................

Nummer 3 komt heerlijk op bezoek en samen krijgen ze ruzie met een reiger.

Wat kunnen die beesten schreeuwen!

Snel hierna vlogen ze weg. Ik heb nog even zitten wachten in de hoop dat

ze nog terug zouden komen, maar tevergeefs.

Tot de volgende keer,

René

De Zuidpier in IJmuiden

2011-10-30T22:06:00.002+01:00

Roodkeelduiker

Een paar weken terug benn ik een paar uurtjes naar de Zuidpier geweest om de velduil te fotograferen.

Velduil

Met deze ontmoeting was ik heel erg blij, maar hoewel ik die dag aardig wat vogels gefotografeerd had,

had ik gemerkt dat er nog veel meer moois rondvloog.

Dus wilde ik graag nog een keer terug om nog wat andere soorten te platen.

Ik had al een tijdje een afspraak met Remco (http://rvdaalen.blogspot.com/)

om eens een dagje samen op stap te gaan.

Ook Remco wilde wel eens naar deze plek, dus samen naar de Zuidpier in IJmuiden.

Maar wat was het grijs en grauw aan het begin van de ochtend.

We liepen een beetje met onze ziel onder onze arm, maar gelukkig werd het na ruim 2 uur

ietsje lichter. Eindelijk konden we wat foto's maken.

En dan ben je dus al blij met een foto van een Zilvermeeuw

Mantelmeeuw

Maar het doel van vandaag was toch wel om de wat minder gangbare soorten goed

voor de lens te krijgen.

Al zijn de meer voorkomende soorten vogels natuurlijk ook prachtig.

Scholekster

Fuut met visvangst

Opdrogende Aalscholver

Maar ook iets minder gangbare vogels zie je regelmatig op deze plek.

Steenloper

Drieteenstrandloper

Een groepje van 10 liet zich uitgebreid fotograferen.

Normaal rennen ze als gekken heen en weer, maar dit groepje was erg rustig.

Maar ook voor deze kleine strandlopertjes is het op een bepaald moment genoeg.

Prachtige vogels allemaal, maar ik kwam toch voor de wat specialere soorten.

Zoals:

Een jonge Jan-van-Gent.

Ik stond net mijn camera te beschermen tegen het opspattende zeewater, toen deze vogel

langs kwam vliegen. Tsja, je hebt van die momenten.......

Remco had hem wel mooi in de vlucht, dus even zijn blog bekijken voor die plaat.

http://rvdaalen.blogspot.com/

Ook hier zit hij eigenlijk net te ver, maar de interactie met de jonge zilvermeeuw

die een aalscholver wegjaagd maakt de foto.

Nummer 1 van de gewenste soorten kon in ieder geval aangevinkt worden.

Toen kwam er een Roodkeelduiker heerlijk dichtbij heen en weer zwemmen.

Prachtig om te zien hoe het water als een plakaat op het waterafstotende

verendek blijft liggen.

Op hetzelfde moment is een stern bezig om zijn maaltje bij elkaar te vangen.

Het viel niet mee, om deze zeer drukke vogel behoorlijk op de foto te krijgen.

Noordse Stern

En we werden ook nog eens aangenaam verrast met een Zeekoet.

Zeekoet

Maar waarschijnlijk de mooiste "vangst" van de dag:

Tenminste ik denk dat het er eentje is.

De zeldzame Kuifaalscholver

Deze heeft een iets rondere kop, dan de gewone aalscholver.

In het voorjaar en zomer iets makkelijker te herkennen aan een kuifje op zijn kop,

welke ontbreekt in het winterkleed.

Maar ja, ik ben er niet helemaal zeker van, dus als iemand uitsluitsel kan geven, dan graag.

Ondanks het grauwe, grijze weer, toch een mooie vangst voor een ochtendje fotograferen.

En dan hebben we toch nog heel wat soorten vogels gemist.

Naar mate het weer ietsje opknapte, knapte ook het humeur van Remco en mijzelf op.

Het was een gezellige ochtend en zeker voor herhaling vatbaar.

Vanaf deze plek nogmaals iedereen dank voor het achterlaten van een reactie.

Dat wordt erg gewaardeerd en maakt het bloggen alleen maar leuker.

Tot de volgende keer,

René

De Watersnip Deel II

2011-10-28T00:49:00.000+02:00

De Watersnip

Vandaag had ik een paar uurtjes vrij en wilde graag de waterral fotograferen

Begin dit jaar had ik al het geluk om hem mooi te platen, maar ik wil

graag een foto in een iets mooiere setting hebben.

Waterral

Maar helaas liet hij zich vandaag niet zien.

Maar dan zijn er altijd nog gelukkig de "bijvangsten".

Jonge Fuut

Deze Blauwe Reiger kwam vlakbij even buurten.

Waterhoen

Wintertaling (net even te ver weg)

Terwijl ik deze watersnip fotografeerde, liep de blauwe reiger net achterlangs.

Ik had hem te laat in de gaten en uitzoomen ging niet meer.

De foto is niet best en overbelicht, maar ik plaats hem om het verschil

in lengte tussen de twee vogels te laten zien.

Soms druk je net op het juiste moment af.

Hier valt net een druppel van de snavel af en druk af vlak voordat de druppel het water raakt.

De vorige serie van de watersnip was net niet helemaal naar mijn zin, omdat de achtergronden

een beetje rommelig waren en het zonlicht was net te fel.

Nu zaten de snippen wel op een betere plek en was het licht iets beter.

Er was zelfs een watersnip die behoorlijk actief was en op avontuur ging.

Jammer dat het dan net te hard waait, waardoor de achtergrond weer niet egaal is.

Zo blijft er iedere keer weer iets te wensen over ;-)

De laatste watersnipfoto van deze serie.

Tot de volgende keer,

René

Vogels in Zeeland

2011-10-25T00:39:00.002+02:00

Torenvalk

Afgelopen week ben ik een paar dagen naar Zeeland geweest.

Heerlijk weer gehad en vond ik het een paar jaar geleden nog een saai, vlak stuk land, nu

vind ik het 1 groot natuurgebied. Tsja, als je graag in de natuur fotografeert, verandert je inzicht.

Helaas heeft de rest van de familie niet zoveel interesse in de natuur.

Twee dochters die liever in het zwembad liggen en een vrouw die graag de winkelstraten bezoekt.

Maar toen ik ze vertelde over wilde zeehonden bij de Brouwersdam waren

ze erg enthousiast. Dus met z'n viertjes op pad en dan maar hopen dat we ze zien.

Bij aankomst zag ik het direct, vlakbij de kant zwom een grijze zeehond.

Het is er niet 1, maar er blijken 3 grijze zeehonden vlakbij de kust te zwemmen.

De kinderen zijn inderdaad dol enthousiast en bij het vertrek, krijgen we

nog een neusknipoog van 1 van de zeehonden.

Vorig jaar ontmoette ik in een vogelhutje Roelof Molenaar.

Inmiddels kennen we elkaar iets beter en wisselen we regelmatig mooie plekjes uit

en gaan we ook soms samen op pad.

Roelof kan echt fantastisch fotograferen en ik raad iedereen aan eens op zijn site te kijken.

http://www.roelofmolenaar.nl/

Jaloersmakende beelden kan ik je vertellen.

Roelof had mij een gebiedje aangeraden en omdat ik maar 1 ochtendje had om te fotograferen,

besloot ik de raad op te volgen.

Wat een verscheidenheid aan vogels op een paar vierkante kilometers!

Helaas had ik te weinig tijd om echt lang te posten voor topplaten,

maar ik heb er toch een paar leuke aan over gehouden.

Een grote verscheidenheid aan roofvogels.

Het vrowutje van de Blauwe Kiekendief

Ruigpootbuizerd

Torenvalk

Zicht op een prooi

Vlak voordat de torenvalk zich naar beneden stort.

Niet zo'n beste foto van een "blonde" Buizerd.

Ook een velduil en een sperwer passeerde de revu, maar helaas te ver weg voor een foto.

Maar ook weidevogels, watervogels en steltlopers waren er in behoorlijke aantallen.

Tureluur aan het ontbijt

Wulp

Jonge Kluut

Rosse Grutto (met dank aan Ben) met scholekster

Rotganzen

Wintertalingen met tureluur

En als laatste een kokmeeuw in winterkleed.

Al met al een vruchtbare 4 uurtjes fotograferen, al hoop ik de volgende keer

iets langer de tijd te kunnen nemen.

Tot de volgende keer,

René

De Velduil

2011-10-17T00:23:00.000+02:00

Velduil

De laatste 2 weken heb ik weinig tijd gehad om er flink op uit te trekken.

Dus wat doe je als je links en rechts af en toe een uurtje hebt?

Even de bekende plekjes aflopen, om te zien of er een mooie plaat in zit.

Ik ben eventjes bij de watersnippen geweest, maar als die eenmaal op

hun ideale plekkie staan, dan blijven ze ook staan.

Nou, vooruit dan maar. Eén stapje zet ik wel......

Watersnip

Ook even bij de baardmannen wezen kijken, maar die bivakeren voornamelijk nog onderin het riet,

waar ze insekten eten. Heel soms gaat er eentje op een mooi plekje zitten.

Baardmanvrouwtje

Maar vandaag had ik eindelijk iets langer de tijd en kon de hele ochtend op pad.

De velduil stond al een tijdje op mijn wensenlijstje, omdat ik dan bijna

alle Nederlandse uilen op de plaat heb staan.

Al snel zie ik in de verte de eerste aankomen vliegen.

Maar deze velduil vliegt voor mij de verkeerde kant op.

Ik wacht een kwartiertje, maar mooi geen velduil.

Ik besluit in de vliegrichting te lopen, in de hoop hem te onderscheppen.

Maar mooi geen velduil.

Wel deze roodborst die dacht dat het lente was:

Roodborst

En deze ekster

Maar geen velduil.

Dus toch maar weer omgekeerd en weer een kwartiertje wachten.

Mooi niet! Geen velduil.

Wel een paar andere prachtige vogels zoals:

de Kleine Jager

Je zou denken aan een bruine meeuw, maar die is toch wel een heel ander soort vogel.

De kleine jager kan twee verschillende kleuren hebben.

Hij is of licht van kleur of helemaal bruin.

De kleine jager is een zogenaamde kleptoparasiet.

Dat houdt in dat hij andere vogels (vooral meeuwen) net zolang opjaagt, totdat

deze zijn prooi laat vallen. Maar zelf jaagt de jager ook op vis of kleine vogels.

Deze aalscholver maakte zijn landing vlakbij mij in de buurt.

Zilvermeeuw met een krabbetje als prooi.

Oeverpieper of graspieper?

Die lijken ook zoveel op elkaar.

Scholekester.

Net even te hard licht, maar toch een mooie plaat.

Steenlopers

Prachtige vogels allemaal, maar de missie voor vandaag was toch de velduil.

Dus maar weer terug naar de plek waar je een velduil kunt verwachten.

Na een half uurtje staren in het niets, komt de lang verwachtte velduil aanvliegen.

En dan ook nog recht op mij af!

De Velduil is één van de weinige uilen die overdag ook flink actief is.

De meeste uilen jagen in de schemering of 's nachts.

De spanwijdte is ongeveer 1 meter.

Met machtige, krachtige vleugelslagen komt de velduil snel dichterbij.

Totdat hij mij in de gaten krijgt en........

vol in de remmen gaat.

Ik krijg een beetje het gevoel, dat de velduil iets denkt in de trant van: "Wat doet die sukkel

in mijn restaurant?"

Hij besluit dus ook maar om ergens anders te gaan jagen, maar daardoor zwenkt hij

prachtig op 15 meter voor mijn neus.

Hier kun je de spanwijdte pas echt goed beoordelen.

Echt een kanjer van een uil.

De uil maakt een kwart draai en vliegt de andere kant op.

Ik maak nog een paar foto's en terwijl de uil uit het zicht verdwijnt, maak ik een klein dansje.

Het geeft toch een heerlijk gevoel, als datgene waar je voor komt ook fantastisch lukt.

Op naar de laatste 2 uilen op mijn lijstje!

Tot de volgende keer,

René

De Watersnip

2011-09-29T01:40:00.000+02:00

Watersnip

Ik probeer om regelmatig dieren te fotograferen, die je niet zo snel zal tegenkomen.

Toen ik in het voorjaar op zoek was naar mooie plekken waar de blauwborst en de ijsvogel

voorkwamen, vlogen er een aantal snippen op.

Iedere keer, wanneer ik op die plek kwam, zaten de snippen op dezelfde plek, maar het

lukte maar niet om ze op de plaat te krijgen.

Ik ben lang bezig geweest om de ideale plek te vinden om ze te fotograferen en

na lang zoeken heb ik die gevonden.

Ik kon ze op een paar meter benaderen en languit liggend op de grond rustig fotograferen.

Schubkarper

Maar eerst kwam dit slagschip langszij. Wat een knaap!

Al snel kwamen de watersnippen uit de dekking en kon ik mijn foto's maken.

Prachtige vogels die heel erg schuw zijn en bij het minste geringste wegvliegen.

Toch is het verbazingwekkend, dat in een stad als Amsterdam, er zoveel

mooie natuurgebiedjes zijn.

Natuurgebiedjes waar diersoorten voorkomen, die je niet verwacht in deze drukke steden.

Omdat ze constant tegen de rietrand bleven zitten, is het ideale plaatje met een volledig

egale achtergrond nog niet geschoten.

De snavels worden diep in de modder gestoken om het eten te bemachtigen.

Zo nu en dan even uitrusten op 1 poot.

In totaal heb ik 11 watersnippen geteld.

Veel meer dan waar ik op gerekend had, maar september schijnt de maand te zijn voor deze vogel.

Het verenkleed wordt regelmatig uitgebreid gepoetst.

Het badderen gaat nogal onstuimig.

Ook hier een jonge ijsvogel.

De ijsvogels hebben een uitstekend broedjaar gehad met soms wel drie legsels.

HUH????

Bij deze stond ik even vreemd te kijken.

Een vogel zonder kop?

Het is een aalscholver die een tukkie doet, met zijn kop op de rug.

De herfst is in aantocht

en ook de bladeren beginnen te verkleuren.

De halsbandparkieten leven zich uit op de zaden.

Deze rakkers zijn toch lastig te spotten tussen de groene bladeren.

Als laatste deze ekster, die prachtig belicht werd door de zon.

Weer een prachtige locatie om regelmatig te bezoeken, want tijdens het fotograferen

van de watersnippen kwam ik tot de ontdekking dat ook de waterral en de roerdomp

dichtbij zitten. Tijdens het verlaten van dit gebied zag ik ook nog twee hermelijnen,

dus dat beloofd nog wat voor de toekomst.

Ik zal niet de exacte locatie vertellen, dus vraag mij er alsjeblieft niet naar,

Tot de volgende keer,

René

Net niet en net wel........

2011-09-24T00:25:00.002+02:00

De IJsvogel

Ik heb al veel ijsvogelfoto's gemaakt, maar eentje met een mooie egale groene achtergrond stond hoog

op mijn verlanglijstje. Eindelijk eens het perfecte licht.

Toch voor mij nog een gevalletje van "net niet", want ik wil zo'n foto maken met een volwassen ijsvogel.

Maar met deze ben ik toch wel heel erg blij.

Dit blog gaat over "net niet" en "net wel".

Iedereen die fotografeert, zal het bekend voorkomen.

Eindelijk denk je de perfecte foto te kunnen maken en dan gaat het onderwerp

net op de verkeerde plek zitten of maakt net een beweging.

Hieronder voor mij het grootste geval van "net niet".

Al een hele tijd heb ik deze foto in gedachte. Een knobbelzwaan die vlak over het water scheert,

terwijl je de weerkaatsing van het water ziet.

Ik zit in een vogelhut aan het water en hoor een zwaan die bezig is om op te stijgen.

Kijkend naar rechts zie ik hem aankomen, snel de belichting compensatie instellen, op de zwaan scherpstellen en hem volgen. Op het moment dat hij voor mij langskomt, duikt hij net een klein stukje

naar beneden. Daardoor net niet de hele vleugel erop en net geen scherpe kop.

ARRRGGGGHHH!

Nog zo'n gevalletje van net niet:

Sperwer

Hoe kan hij nou net zo gaan zitten?

Prachtig om te zien, maar of ze het er om doen!

Nog eentje

Buizerd

Net teveel bewogen, omdat hij op het moment van afdrukken wegzwenkt.

En nog eentje:

Baardman

en natuurlijk net met zijn kop achter de rietpluim.

Maar deze slaat toch wel alles.

Ik heb me rot gelachen om deze mensen die een bronstexcursie volgen in de OVP.

Ze staan uitgebreid naar de herten te kijken en vlak achter hun komt de zeearend langs.

Niemand ziet deze prachtige vogel.

De foto is heel slecht, maar alleen geplaatst ter illustratie.

De zeearend vliegt rechtsonder en is hier slecht te herkennen.

Ik schat in dat de vogel op een bepaald moment op een afstand van 5 a 6 meter van ze vandaan was.

De laatste:

Edelhert

Afgelopen vrijdag op de Veluwe.

Ieder keer probeer ik een rennend mannetje scherp op de foto te krijgen.

Tsja, dan heb je hem rennend scherp, loopt hij net achter een grote tak langs.

De foto's voordat hij achter de tak langsliep, waren natuurlijk bewogen.

Maar gelukkig zijn er ook een hoop "net wel" momenten.

Afgelopen vrijdag ben ik met mijn broer naar de bronsttaferelen wezen kijken op de Veluwe.

Hij wilde dat spektakel wel eens van dichtbij meemaken en hij werd niet teleurgesteld.

Achter elkaar rennende mannen, een speels jong kalf en hindes die over het veld heen denderden.

Dan is het leuk om de reacties te zien van iemand, die het voor de eerste keer ziet.

Die dan van deze prachtige dieren staat te genieten, terwijl het voor mij inmiddels al "normaal"

begint te worden. Tsja, zonde eigenlijk, maar dat is toch een soort van gewenning.

Velen "Ohhhhh's en Ahhhhh's" en gelach hoorde ik om mij heen, toen het 9 weken oude

mannetjeshertje de kolder in zijn kop kreeg.

Dan zijn het net kleine kinderen.

"Nee alsjeblieft, GEEN BOMMETJE!!!!!".

PLONS!!!!

Middenin de plas water.

"Later wordt ik koning, dus wat mot je nou?".

Vandaag een rondje OVP gemaakt en behoudens de "net niet"momenten, toch heel veel gezien.

Eerst ben ik een uurtje bij de baardmannen wezen kijken.

Een grote groep was duidelijk aanwezig, maar allemaal onderin het riet.

Maar zo nu en dan komen er toch een paar naar boven.

Wegvliegende Grote Bonte Specht

Het mooiste vogeltje van Nederland

En als je een rondje OVP doet, dan moet je natuurlijk even langs de ijsvogel.

En wat ik daar meemaakte.......

Een bijna lege hut (een unicum op zo'n mooie dag) en prachtig licht, maar geen ijsvogel te bekennen.

Komt er een andere amateurfotograaf binnen, gaat zitten en stelt zijn camera in.

Hoor ik bijna direct de roep van de ijsvogel.

Ik kijken, maar zie helemaal niets en het was toch zo dichtbij......

Nou moe, daar hoor ik hem weer en wederom vlakbij de hut.

Blijkt die vent het fluitje van de ijsvogel perfect na te kunnen doen.

Ik wist niet wat ik hoorde en de ijsvogel ook niet, want die vloog bijna direct naar zijn

vaste plekkie toe. Stomverbaasd begin ik te fotograferen en als de man weer fluit, geeft

de ijsvogel op het takje direct antwoord!

Als de ijsvogel wegvliegt en de man even later weer fluit, zit hij binnen de korste keer weer op het stokkie.

Dat had ik nou nog nooit meegemaakt. Prachtig!

Een ijsvogelfluisteraar!

Kuifeend

Soms heb je de mazzel dat je een wenssoort vlak voor je lens krijgt.

Bij mij was dat een dodaar.

Helaas een beetje verfomfaaid door het zwemmen, maar ja.

Tot de volgende keer,

René

Het gevecht

2011-09-18T23:47:00.000+02:00

De strijd om het roedel begint nu echt.

In deze periode telt er voor mij maar 1 ding.

De edelhertenbronst.

Maar dat houdt natuurlijk niet in dat de vogeltjes vergeten worden.

Soms moet je een beetje mazzel hebben:

Appelvink

Kuifmees

Boomklever

Maar de echte publiekstrekkers zijn toch de edelherten.

De bronst komt eindelijk op gang en de strijd om de hindes gaat nu echt beginnen.

De hoofdrolspelers:

De koning van het bos

De troonopvolger probeert zich te verstoppen,

but I can see you!!!!

De eerste schermutselingen vinden plaats achter de coulissen.

Dan maar hopen dat er een betere voorstelling komt.

Ondertussen gaat het gewone leven gewoon verder.

De kleintjes moeten nog steeds bij de moeder drinken.

Tsja, en dan loopt de drankvoorziening zomaar weg.....

Ondertussen zijn de mannen bezig om elkaar uit te dagen.

Terwijl de koning al een lekker plekje had uitgekozen om te luieren,

gaat de kroonprins er uitdagend bij liggen.

Uiteraard wordt dat niet getolereerd.

In spanning zit ik te wachten. Gaat het gebeuren?

Zo vlak voor mijn neus?

De dreighouding wordt aangenomen en de andere gaat voor de zekerheid maar staan.

KEDENGGG, de gewei knallen tegen elkaar en er wordt geduwd en gewrikt.

En de vrouwen? Die blijven gewoon liggen herkauwen en laten de mannen ravotten.

Het interesseert ze helemaal niets!

De winnaar zorgt ervoor dat zijn roedel bij elkaar blijft.

En dan heb je ook nog van die NET NIET foto's

Na het harde werken even lekker de teken verwijderen.

Als laatste nog een aantal foto's van de Wildbaan, waar de hindes inmiddels aldoor van partner wisselen.

Het plaatshert van het eerste veld blijft een prachtig dier.

Al snuivend loopt hij heen en weer.

En af en toe een flinke burl om de andere herten op afstand te houden.

Maar de echte ster van de Wildbaan is toch wel het hele kleine kalfje.

Voor dit diertje is het te hopen dat we niet zo'n strenge winter krijgen,

want dat zal dit kalfje waarschijnlijk niet overleven.

Tsja, weer een edelhertenblog. De zoveelste inmiddels, maar ik hoop

dat ik toch iets andere beelden kon laten zien, zodat het toch nog waard was om te bekijken.

Tot de volgende keer,

René

Edelhertenbronst

2011-09-10T17:44:00.000+02:00

Burlend Edelhert

Al een tijdje had ik de afspraak om met Cees een dagje te gaan fotograferen.

Wat is er mooier om dit tijdens de edelhertenbronst te doen.

Dus 's ochtends vroeg afgesproken om in de ochtend vogels te fotograferen

en in de middag rustig ergens te gaan zitten om de edelherten te vereeuwigen.

We hebben veel mooie dieren gezien, zoals de vos, zwarte specht, een boommarter die uit de boom viel, eekhoorns, maar omdat het zulk donker weer was, waren de sluitertijden veel te lang.

De enige vogelfoto die ik kon maken was van een winterkoninkje.

In de verte het eerste edelhert!

Bij nadere inspectie blijkt dit "edelhert" een reegeit te zijn.

Omdat de "vogelvangst" nogal mager was, besluiten wij om eerder op zoek te gaan naar edelherten.

Everzwijn

Na het scoren van een everzwijnzeug gaan we rustig zitten wachten op de edelherten.

Net op het moment dat we op willen geven (Cees is al opgestapt en ik wacht nog heel even), komt er beweging in het bos. Snel loop ik de richting op van Cees om hem te waarschuwen.

Langzaam maar zeker komt er een mooi roedel tevoorschijn.

En daar komen ook 2 grote mannen het bos uitgelopen.

De vraag is dan of ze al bronstig genoeg zijn, om de heerschappij over het roedel te bevechten.

Helaas was dat nog niet het geval. Er moeten nog wat meer hormonen bij komen!

Zodra het in de nacht kouder wordt, zullen de bronstactiviteiten toenemen.

De herten vreten zich helemaal vol en kweken een grote laag vet.

De baardharen groeien en begin september staat er een imponerende vechtmachine.

Toch vinden er niet vaak gevechten plaats.

Een uitdager wordt vaak verdreven door imponerend gedrag.

Het roedel is zeer gevarieerd. Volwassen hindes, jonge mannen en éénjarige kalfjes die nog

door de moeder gezoogd worden.

Jong mannetje die tijdens de bronst nog niets vertellen zal hebben, zijn zusje moet ook nog even wachten.

Dat de bronst langzaam maar zeker op gang komt blijkt uit het gedrag van het plaatshert.

Het plaatshert is het topmannetje. Meerdere grote herten zullen hem trachten te verdrijven.

Hoe vaker het plaatshert zijn roedel moet verdedigen, hoe zwakker hij wordt.

De mannen eten bijna niet tijdens de bronst en al dat paren en beschermen van zijn roedel,

kost veel kracht.

De bronstverschijnselen zijn:

Het Flemen.

Het hert proeft aan de lucht of de hindes stoffen afscheiden wanneer ze bronstig zijn.

Ook met het optrekken van de bovenlip proeft het hert (bij edelherten spreekt men niet van een bok)

de lucht.

En natuurlijk het burlen.

Een oerbrul waarmee het hert de hindes wil imponeren

en de andere mannen wil afschrikken of wegjagen.

Een hert dat een rol wil spelen in de bronst urineert in een kuil en gaat daar uitgebreidt in liggen rollen.

Voor de hindes is dat een soort Chanel 5, maar niet alleen voor de hindes.

De urine trekt hordes vliegen aan en dat jeukt verschrikkelijk.

En dan komt zo'n groot gewei toch maar mooi van pas!

En wat je met je gewei niet wegkrijgt, dat probeer je te verwijderen door te gaan rollen.

Als je op deze foto klikt, kun je in de uitvergroting de tientallen vliegen zien.

Omdat op deze plek niet veel meer valt te beleven, gaan Cees en ik naar de volgende plek.

De bekende wildbaan in het park de Hoge Veluwe.

Bij aankomst zien we dat het erg rustig is. Het weer helpt ook niet echt mee, maar

het is gelukkig niet zo'n groot circus.

Al snel komt het roedel uit het bos en links en rechts horen we af en toe een hert burlen.

Ook nu probeer ik weer foto's te maken die niet zo alledaags zijn.

Maar ja, dat moet je wel een beetje mazzel hebben.

Ook hier een imponerend plaatshert die zich laat gelden.

Ik heb begrepen, dat dit hert de voorgaande leider afgelopen week heeft verdreven.

Als er een ander mannetje in de buurt komt, reageert hij direct.

Zo van achteren kun je pas goed zien, hoe indrukwekkend een groot gewei is.

Niet alleen de mannen vechten.

De dames willen ook wel eens tegen elkaar uitvallen en dat begint net zoals

bij mensen al erg vroeg.

Deze twee jonge hindes zijn het duidelijk niet met elkaar eens.

De oren gaan naar beneden en ze staan dreigend tegenover elkaar.

Ze gaan op hun achterpoten staan en slaan naar elkaar met de voorpoten.

Dit wordt "lepelen" genoemd.

De echte dreigende bronstactiviteiten zij er nog niet.

Dat blijkt wel uit het feit dat het dominante mannetje nog regelmatig rustig staat te grazen.

Misschien dat komende week het echt losbarst en de hormonen bij de mannen

echt beginnen op te spelen. Op wat burlen en dreigen na, gebeurde er nu nog niet zoveel.

Tot de volgende keer,

René

PS: Het antwoord op de vraag uit mijn vorige blog: "wat zit hier in de boom"?

is: Een jonge Koekoek.

Bedankt voor alle inzendingen.

Helaas had niemand het 100% goed. Koekoek is door de meeste mensen gezegd,

maar het is toch zeer overduidelijk een JONGE koekoek ;-)

De prachtige prijzen vervallen dus aan de organisatie.

Baardmannetjes

2011-09-04T23:43:00.003+02:00

Baardmannetjes (man en vrouw)

Al een paar weken probeer ik foto's te maken van een zeldzame vogel.

Vorige week zondag zag ik hem regelmatig, maar door de overvloedige regen kon ik

een foto maken wel vergeten.

Het was me wel opgevallen, dat er veel baardmannetjes rondvlogen.

Dus vandaag maar weer die kant op.

Hopend op baardmannetjes en misschien meer.....

Het geluid van de baardmannetjes is makkelijk te herkennen.

Het klinkt een beetje als het geluid van zwaluwen en als je het eenmaal hebt gehoord,

pik je er zo tussenuit. Tsja, dan hoor je ze, maar ze ontdekken in het riet is vers 2.

Verborgen in het riet zie ik het eerste mannetje.

En een vrouwtje.

Langzaam maar zeker klimmen ze omhoog, maar door de wind

en het slechte licht valt het nog niet mee, om ze behoorlijk te fotograferen.

Gelukkig draait hij zich even om, nadat ik een beetje begon te fluiten.

En daar komt nummer 2 tevoorschijn.

En een vrouwtje komt omhoog geklommen.

Op deze foto een groepje van 8 baardmannetjes, zowel mannetjes als vrouwtjes en jongere vogels.

Helaas niet zo hele beste foto, maar snelle sluitertijden waren onmogelijk.

Baardmannetjes leven vaak in kleine groepjes en ik zag vandaag meerdere van dit soort groepen.

Op de terugweg zag ik deze torenvalk langs komen.

Krom liggend in de auto om uit het bijrijdersraampje deze foto te nemen, leverde mij

bijna een bekeuring op.

Gelukkig geen bekeuring want de agent was toevallig ook een vogelliefhebber ;-)

Het torenvalkvrouwtje ging nog even mooi voor ons poseren!

Als laatste een zoekplaatje: Wat zit er in de boom?

A. Een sperwer

B. Een koekoek

C. Een havik

D. Een roze pelikaan

O ja, en die andere vogel? Wel gehoord, maar niet gezien. Volgende week misschien nog eens proberen.

Tot de volgende keer,

René

Mooiste foto's 2011 Deel I

2011-08-31T11:12:00.001+02:00

Mijn hoofdonderwerp van de afgelopen maanden.

De IJsvogel

Omdat ik dit jaar gerichter ben wezen fotograferen, heb ik zoveel bijzondere soorten en momenten gefotografeerd, dat ik 2 blogs moet wijden aan de hoogtepunten van 2011.

In dit deel de eerste 6 maanden van 2011.

De titel mooiste foto’s dekt niet helemaal de lading.

Ik heb deze titel gekozen, omdat ze voor mij mooi zijn.

De foto hoeft dus niet technisch perfect te zijn om in aanmerking te komen, maar kan hier ook staan omdat het mij veel moeite heeft gekost om hem te maken of het kan een bijzonder moment zijn.

Sterker nog, een hoop foto’s zijn zeker voor verbetering vatbaar.

Omdat ik zo min mogelijk tijd kwijt wil zijn voor bewerken, fotografeer ik in JPEG en

komt het bijna niet voor dat ik iets wegpoets.

Daarom zal er regelmatig een takje, blaadje of iets anders hinderlijk in beeld zijn.

Eigenlijk probeer ik meestal mijn onderwerp zo natuurgetrouw (dus in zijn omgeving) in beeld te brengen.

Wat ik wel probeer is om het onderwerp mooi in de foto te plaatsen, dus een goed standpunt in te nemen en uiteraard zo scherp mogelijk.

Zes maanden hebben toch wel een hoop momenten opgeleverd, die ik voor mijzelf in dit blog wilde plaatsen. Daarom is het misschien een beetje veel.

Januari 2011

Edelhert

Aziatische Otter

Pestvogel

Roerdomp

Februari 2011

Baardmannetje

Beverrat

Goudhaantje

Kokmeeuwen

Ransuil

Smienten

Staartmees

Wulpen

Maart 2011

Ruigpootbuizerd

Baltsende Futen

Groene Specht

Blauwe Kiekendief

Koolmees

Waterral

April 2011

Appelvink

Blauwborst

Eekhoorn

Goudvink

Grote Zilverreiger

Grutto

IJsvogel (vrouw)

Pimpelmees

Rietzanger

Ringslang

Roodborst

Bonte Vliegenvanger

Woelmuis

Mei 2011

Jonge eenden

Geoorde Futen

IJsvogel

Paartje IJsvogels

Groene Kikker

Lepelaar

Meerkoet

Blauwe Reiger

Visdiefje

Juni 2011

Blauwborst

Groenling

Edelhert hinde

Jonge ijsvogel wordt gevoerd door moeder

Jonge IJsvogels

Purperreiger

Roodborsttapuit

Drinkende Vossenwelp

Vossenwelp

Jonge Zwanen

Boerenzwaluwen

De eerste 6 maanden van 2011 heb ik veel dieren van mijn lijstje kunnen strepen.

Maar een hoop lastig te vinden dieren, zoals de das, boommarter en de bever, moeten nog gescoord worden. De gouden tip is altijd welkom ;-)

Tot de volgende keer,

René

Tsja, dan maar dit plaatsen

2011-08-28T21:57:00.001+02:00

IJsvogel

De bedoeling was om vandaag een zeer zeldzame vogel te fotograferen.

Vorige week had ik de omgeving verkend en vandaag had ik de tijd om langdurig

te posten en de foto's te maken.

Maar ja, dan gooit het weer roet in het eten.

De vogel meerdere malen gezien, maar dan regende het net te hard en om

daarvoor mijn apparatuur op het spel te zetten? Nah!!

Tussen de buien door:

Jong Baardman mannetje

Inmiddels stond ik al een tijdje in het gras, terwijl de regen met bakken naar beneden kwam.

Dan maar even schuilen in de auto.

In de verte zie ik een hele grote zwerm vogels aankomen.

Zwerm Aalscholvers

De aalscholverkolonie loopt leeg, want er moet gegeten worden.

Ik schat dat rond de 1000 aalscholvers, vlakbij mij in het water landen.

Ik heb de foto expres niet bewerkt om de omstandigheden te laten zien.

Grijs weer en regen, regen en nog eens regen.

Eerst is het een complete chaos.

De een zwemt naar links, de ander naar rechts etc.

Of er op een knop gedrukt wordt!

Ineens wijzen alle snavels de zelfde richting op.

Zo raar om te zien.

Ik verbaas mij over zoveel aalscholvers, maar er kunnen er nog veel meer bij.

Daar komen de versterkingen aan.

En nog meer........

Inmiddels zie ik een paar duizend aalscholvers.

Het lijkt wel een verzamelplaats. want er blijven kleinere zwermen aankomen.

Wanneer de laatste binnen is (ik schat het totaal aantal aalscholvers op 3500),

gaan de eerste op weg naar de jachtvelden.

Wat een gezicht om zoveel vogels bij elkaar te zien.

Aan de natuur kun je duidelijk zien dat het wel herfst lijkt.

Veel paddestoelen.

Tsja, de missie van vandaag gaat niet slagen met dit weer.

Dan maar naar een vogelhut, want ik heb nog wat tijd over.

Ik ben al een tijd niet naar het ijsvogelnest geweest en ben benieuwd of er voor de 3de keer gebroed wordt.

Even uitrekken

Omdat ik al regelmatig foto's van de ijsvogel geplaatst heb, hou ik het nu

bij de wat ongewone poses.

Even poetsen

Even braken

En dit vind ik zelf de mooiste foto.

Hier schudt de ijsvogel zijn kop, om de braakbal uit te spugen.

Door de iets langere sluitertijd ontstaat dit rare beeld.

Hopelijk volgende week wel een geslaagde missie.

Tot de volgende keer,

René